Podobnie w dramatach „Tyrtej" i „Za kulisami".W sztukach Norwida mało było akcji, sytuacji, charakterystyczności i charakterów. Przeważał: dialog eksponujący problematykę idei, gestyka, ironia słów bądź zdarzeń oraz ich sensy paraboliczne. Natomiast w lirycznym dorobku Norwida zebranych w cyklu „Vade-mecum" znalazły się refleksje historiozoficzno - historyczne, społeczne dotyczące sytuacji człowieka w erze przyspieszenia cywilizacyjnego II poł. XIX stulecia. Szczególność biografii Norwida sprawiła, że piękno i nędzę cywilizacji przemysłowej poznał osobiście. Poznał nie tylko cywilizację europejską ale i młodą społeczność Ameryki. W Ameryce podejmował próby różnych zawodów - drwala, wyrobnika, ilustratora - wreszcie poety. Jak stwierdził, uprawiając sztukę utylitarną mógł dojść do znacznych zarobków i stabilizacji życiowej. Jednak nie chciał być kapłanem - wieszczem, lecz pisarzem pełniącym służbą społeczną, który nie tylko krytykuje, ale dostrzega sukcesy cywilizacyjne prowadzące w przyszłość: „w późniejszych utworach i listach krytykował upadek tradycji, wszechmoc pieniądza, rywalizację interesów, nędzę, wzrastającą obcość między ludźmi(...), a w rozwoju parlamentaryzmu czy emancypacji kobiet widział szansę dla twórczej aktywności człowieka"[9].

Pozostał twórcą mało znanym i prawie nie wydawanym za życia. Postępował jak twórca awangardowy, realizujący swój program bez liczenia się z oczekiwaniami odbiorcy. Twórczość swą kierował do czytelnika „życiowego", wirtualnego. Stąd brała się klęska awangardysty, który powinien żyć i tworzyć w modernizmie. W tej epoce literackiej pojawili się krytycy zdolni interpretować Norwida, którzy upowszechnili jego twórczość, publikowali i fascynowali się nią. Zenon Przesmycki podjął się trudu wydania całego dorobku pisarza, jednakże wybuch I, a następnie II wojny światowej zniweczył te plany. Wtedy to zaczął zanikać ironiczny byt dzieł Norwida- „nie w czas i nie w porę". Ustalił się sposób traktowania biografii Norwida jako „poety przeklętego". Jednakże awansował na duchowego patrona młodopolskiej formacji pisarzy. Także młodsze pokolenie wydobywało z poezji Norwida ideę czynu, motywującą, aktywną postawę wobec życia i historii, w tym także etykę pracy. Obecnie stosunek do Norwida staje się miarą bliskości lub dystansu wobec podstawowych założeń programowo - społecznych współczesnych pisarzy.

 

Pracę o patronie Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 4 w Olsztynie napisała pani Wioletta Krasowska-Kunicka w oparciu o następujące dzieła:
1.„Cypriana Norwida kształt prawdy i miłości" pr. zbior. pod red. Stanisława Makowskiego.
2.„Romantyzm" Alina Witkowska, Ryszard Przybylski.
3. „ Romantyzm 1822-1863" Dorota Siwicka.


[1] „ Romantyzm" Alina Witkowska, Ryszard Przybylski, Warszawa 1997, s. 406
[2] „ Romantyzm" Alina Witkowska, Ryszard Przybylski, Warszawa 1997, s. 407
[3] „ Romantyzm 1822-1863" Dorota Siwicka, Warszawa 1995, s. 222
[4] op. cit., Warszawa 1997, s. 410.
[5] op. cit., Warszawa 1997, s. 412
[6] op. cit., Warszawa 1997, s. 418
[7] „Cypriana Norwida kształt prawdy i miłości" prac. zbior. pod red. Stanisława Makowskiego, Warszawa 1986, s. 6
[8] op.cit. Warszawa 1986 , s. 149
[9] „Romantyzm 1822-1863" Dorota Siwicka, Warszawa 1995, s. 226

Joomla Template - by Joomlage.com